Een tukkie

cropped-unadjustednonraw_thumb_181-e1516104995797.jpg

‘Bunny Hop, Hally Galli, of Vier op ’n rij?’ Eigenlijk zou ik nu dolgraag wel even een ‘tukkie’ willen doen, maar ik veeg de verfresten van het tafelzeil, hang de prachtige zelfportretten (kruising tussen een mislukte emoticon en een fles verf zonder fles) aan de koelkast en leg de spelletjes klaar.

Eerst regel ik nog even een portie vitaminen. Al het overheerlijke fruit dat op mijn schaal ligt hak ik in (anti-stik) stukjes.

Op het moment dat ik denk: ‘Voor mij zou een kiwi nu ook wel eens goed zijn’, dan is het schaaltje al leeg en vind ik alleen nog de vieze sliertjes van een banaan.

Kortom ik prop zonder dat ze het zien snel een stroopwafel naar binnen. Mijn knorrende buik is zo ook weer gekalmeerd en de kinderen hebben tenslotte hun portie fruit weer gehad. Nu is alleen even het spannende moment dat ze hun reukzintuig niet gaan inzetten anders ben ik alsnog de pineut.

‘Ja’, laten we met Bunny Hop beginnen! Een spel met een groene berg, draaiende wortel, gekleurde konijntjes en vreselijke gaten die zorgen voor een groter drama dan de Watersnoodramp van 1953.

Ik leg alvast de zakdoeken klaar, want hoe klein je ook bent, verliezen hoort bij het leven. Natuurlijk hoop ik dat ik het spel verlies, want dat maakt het komende half uur een stuk gezelliger. Ik ga alleen zeker niet de kinderen bewust laten winnen! Dat hebben mijn ouders ook nooit gedaan en dat wil ik ook niet doen.

Als het spelletjes moment voorbij is en we ons allen redelijk hebben weten te herpakken na verlies of winst worden mijn ogen echt zo zwaar dat ik het er gewoon op waag… een TUKKIE!

Ik leg uit dat mama even niet gestoord wil worden, dat we heel lekker hebben geknutseld en gespeeld, maar dat ik nu even op de bank ga liggen. De tv mag aan, al is dat niet een gegarandeerd rustmoment voor mijn dochter. Ik probeer een ‘hypnotiserend’ kinderprogramma te vinden. Meteen realiseer ik me dat ik de aangewezen tv minuten ga overschrijden en probeer ik het nieuwsitem van afgelopen week over oogafwijkingen bij kinderen die te lang en teveel naar beeldschermen kijken uit mijn gedachtes te verbannen. Ze kunnen beter een paar keer 10 min kijken en dan weer de ogen laten rusten wees onderzoek uit. Ik snap de conclusie maar doe er niks mee omdat het niet effectief zal zijn voor mijn ontspanningsmoment. Mijn lichaam maakt zich klaar voor dit moment, maar is ook waakzaam omdat de kans groot is dat het geen kans van slagen heeft.

Maar het tegendeel blijkt. Ik ga liggen en voel na een aantal minuten mijn mond zwaar worden, ik slik nog net op tijd voordat ik mijn gemêleerde bank onderkwijl. En op het moment dat ik echt een zware rust over mij heen voel trekken, komen mijn twee moppies met een fleece deken aanlopen om mij heerlijk toe te dekken.

‘Slaap lekker mama’ wordt nog net even te hard in mijn oor gefluisterd en een rilling van geluk giert door mijn buik. Wat heerlijk! En dat ik vervolgens na een half uur wakker word omdat ze elkaar bijna de hersenen inslaan vergeten we wel weer.

Even knipperen met de ogen en we staan weer aan!

‘Dag tukkie… mama is er weer!’

Een gedachte over “Een tukkie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s