Bijna 4! En ik dan…

EBBCEC55-5CE0-4747-91FC-6BEDBB461186

Foto: Marije de Ruijter

Hoe doen ze dat eigenlijk als iemand met een wat voller postuur de deur opentrekt?
Schuiven ze dan snel 3 kleuterstoeltjes naast elkaar? Wordt er een troon gebouwd door juf in de bouwhoek? Of geeft de directeur zijn stoel af?
Vragen die opkomen als ik netjes probeer neer te dalen in het mini kleuterstoeltje dat naast het mini kleutertafeltje staat. En reken maar dat je ver moet dalen!

Vandaag heb ik een intakegesprek.
Wiep heeft haar mooie dansjurk aan, een klein schoudertasje om haar nek en een grote glimlach op haar gezicht.
Zeker dat ze haar hadden aangenomen als dit een sollicitatiegesprek zou zijn.

Ze heeft al meer vaardigheden verworven op het gebied van gespreksvoering dan haar moeder.
Haar motto is; hoe meer ik vraag, hoe minder ruimte er is voor vragen richting mij!

Na het schudden van een stevige bijna kleuterhand valt ze direct maar even met de deur in huis:
‘Die feestjes hier op school…
Hoe doen jullie dat als ik niet van die tafel durf te springen?’
Misschien iets wat brutaal, maar ik geniet van haar openheid.
Ze geeft mooi weer wat de gedachtes zijn van een kleuter die al een wat oudere broer op school heeft.

De kralen/plasketting wordt gelijk getest. Wiep zal vast de eerste kleuter zijn die liegt over zogenaamde maandelijkse problemen. Een mooie leugen om legaal de hele dag die ketting om je nek te laten hangen.

Al met al voelt mijn dochter tijdens dit gesprek vrij snel een klik met haar toekomstige juf en hoop ik dat het gevoel wederzijds is.

Straks heb ik twee kleuters op school. Twee rugtasjes staan dan klaar op tafel, twee broodtrommels op het aanrecht en twee maal stoeltjes in een kring.

De fase waar ik me toch zo op had verheugd. Met een tijdschrift op de bank hangen, netflixen of eens grondig de badkamer poetsen. Luisteren welke vogels er eigenlijk fluiten in mijn tuin i.p.v. het luisteren naar de niet te stoppen tonen van de ‘Wiepagaai’.

Nu MIJN tijd dichterbij komt rollen eerder de tranen over mijn wangen.

Zo zwaar waren die peuterbuien ook weer niet! Ja, er stond wel eens een loopfietsje midden in het centrum met een klein boos meisje 20 meter verderop. Het was best wel eens vermoeiend dat je overtuigd was van het feit dat ontbijten met koek, snoep en ijs een prima gezonde start zou zijn van jouw dag. En dat een banaan ook best geconsumeerd kan worden als je hem eerst met je vuist op tafel plet om vervolgens in je haren te smeren.

Ondanks dat waren de fijne momenten samen onbetaalbaar!
Lopen mijn ogen nu al vol en ontstaat dezelfde brok in mijn keel als die ik had toen ik vroeger naar de ‘Lion King’ keek.

Dag peutertje…
Dag kinderdagverblijf (inclusief lieve leidsters)…
Welkom tweede kleuter…

Mijn badkamer kan best nog wel even wachten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s