Kan het nog erger?

3E6C2106-3203-4DFB-AA03-A67E8626EB93Wat kan ik in godsnaam doen om jouw leed te verzachten?
Zeg me wat je nodig hebt!

Ik probeer goed in mijn rol te blijven als mentor en coach, maar mijn moederhart wil het gesprek overnemen. Ik spreek mezelf toe; “Professioneel blijven Sanne!”

We praten over het afgelopen weekend.
Zeg me alles en deel je gevoelens. Je mag schreeuwen en huilen! Al sla je de deur in tweeën… ik begrijp het.
Maar jij blijft kalm, jij blijft rustig en ik luister.

Jij hebt dit weekend iets bijzonders gevoeld…
Iets wat mijn kinderen hopelijk elke dag voelen. Iets wat elk kind verdient! Namelijk liefde en geborgenheid.
Dit weekend ben je acuut opgenomen met jouw broer in een pleeggezin. Je bent gescheiden van je zusjes, maar dat geeft jou nu even wat rust.
Op het moment dat jij bij dit tijdelijke gezin binnenstapte bleek zelfs de hond direct een beste vriend te zijn.

Een fijn gezin zeg je om alles een plekje te geven.
Maar lieverd… als ik jouw verhaal hoor kan ik het al niet verwerken, laat staan als je dit alles moet ervaren.

Jouw moeder in het ziekenhuis! Elke dag angst dat je de ambulance moet bellen. Wat als ze een aanval krijgt en je bent er niet?
De man die jij jouw stiefvader noemde wil je niet bij naam noemen. Hij veroorzaakt juist de stress of angst. Door hem moet je misschien verhuizen! Of is dat jouw beleving?

Er is namelijk alweer een nieuwe zogenaamde stiefvader. Iemand die je zomaar weer aantreft in de badkamer als jij je tanden moet poetsen. Iemand waar je misschien wel weer een band mee moet opbouwen. Dat kun jij namelijk best goed! Maar deze man kan dat wat minder hoor ik…
Tijdens het opbouwen van jullie “band” krijg je trappen en klappen. Het was ook niet zo slim om die beker te laten vallen vorige week!!

En als ik denk dat het verhaal niet erger wordt, vertel je nog even voor de bel dat er nog twee baby’s bijkomen.
Dat zeg je net zo snel als het feit dat je geen kluispas mee hebt en ook een pen bent vergeten.
Dom dom!!

In je hand zit een plastic tasje. Als je erin spiekt ga je glimlachen; “Ik mocht zelf een stuk ontbijtkoek afsnijden, lekker toch?!”
Ik beantwoord je met een glimlach.
Heerlijk! Ontbijtkoek!

Samen zoeken we op hoe laat je de trein vanmiddag moet nemen.
En vervolgens heb je nog 1 belangrijke vraag….
“Mag ik dat tasje aan het einde van de pauze wel weggooien of zal ik het weer teruggeven aan mijn pleegmoeder?”

Als ik je gerustgesteld hebt dat het zakje echt weg mag, komen de klasgenoten binnendruppelen.

Mijn hoofd voelt al vol…
Mijn hart voelt drukkend.
Mijn tranen prikken achter mijn ogen…
Ineens mis ik mijn kinderen die ik een half uur geleden heb afgezet bij mijn zus. Waarom heb ik ze niet even door hun haar gekroeld? Ik wilde nog even zeggen dat ik zo gek op ze ben en dat in hun broodtrommel een lekkere koek zit voor de overblijf.

De bel gaat en het is 9 uur.
Laten we beginnen en er maar een fijne dag van maken samen.
Dan pakt juf eerst heel even een bakkie koffie!

2 gedachtes over “Kan het nog erger?

Reacties zijn gesloten.