Het past wel!

tekening: Karen Vleugel

Walgelijk! Je weet niet wat je zegt! Hoezo zeg jij dat ik moet genieten? Wil je een dagje ruilen? Om 11 uur heb ik 8 poepluiers verschoond en mezelf 4 keer omgekleed. Niet voor een fantastisch gala of fotoshoot, maar omdat mijn dochter de inhoud van haar fles mooier vindt staan over mijn kleding dan in haar maag. Met wallen tot aan mijn oksels staar ik naar een dreumes die zijn brood met grof geweld op de grond kwakt en in rap tempo verschijnt een hond van bijna 40 kilo met darmproblemen om dit zorgvuldig van de grond te likken. Als de kinderen vannacht hopelijk slapen, zal ik rond 3 uur waarschijnlijk even met mijn harige vriend naar buiten moeten.

Yep, dit is puur genieten!

Dit is het leven waar ik vroeger van droomde. Het “perfecte plaatje”. Dit scenario, dit filmpje, speel ik de afgelopen dagen af in mijn hoofd. Het negatieve scenario. Waarom? Mijn Facebook staat toch bomvol mooie herinneringen: kleine voetjes, rompertjes en armpjes om mij heen. Ik zit blijkbaar NU in de fase waar ik mij toen op verheugde. Uren in de tuin, middagen op zolder om dozen op te ruimen (zonder gestoord te worden) en meer kunnen lezen dan alleen de kaft van een boek. Ze zijn groot, ineens veel te groot. Oké, dan wel net te klein om die irritante voetbalsokken zelfstandig over je maatje 36 klamme voeten te schuiven!

Vriendinnen met kleintjes die nog naar school moeten, zwanger zijn of net weer moeder zijn geworden. Ik had me voorgenomen van hun te genieten!! Even een aai over die mooie buik, een kusje op het hoofdje van dat kleine verse Zwitsal koppie. De lusten en niet de lasten zeggen ze dan! Niet kunnen bedenken dat er een virus zou komen die mijn fysieke behoeftes zou tegenhouden. Het zit er gewoon even niet in.

“Jouw kinderen zijn te groot!”

Ik zit dus in de acceptatiefase. Geen vertederende blikken meer naar mijn zoon of dochter. Wel een vriendelijke glimlach, maar niet meer zoals toen. Blijkbaar genoot ik daar stiekem van. Ik ben in staat om hardop te roepen dat ze nog steeds zo leuk zijn. Alleen tanden missen, niet meer te tillen zijn en een woordenschat hebben waar ik soms zelfs bang van woord. Ooit zeiden ze frikobel i.p.v. frikandel, wilden ze worden opgevangen onderaan de glijbaan en las ik Dikkie Dik voor. Acceptatie is soms lastiger dan het lijkt. Deze week bleek dat maar weer al te goed. Bij mijn perfecte plaatje paste een bakfiets. Altijd gedacht dat die er nog zou komen, maar niet gebeurd. Deze week presteerde ik het zelfs om er wakker van te liggen. Zo graag wilde ik dat deze originele handgemaakte bakfiets in mijn garage zou komen te staan. Confronterend om van de kunstenares de woorden te horen die ik liever niet wilde horen: “Jouw kinderen zijn te groot!”

Met een knoop in mijn maag liet ik die woorden even op mij inwerken. Ze had gelijk, maar heel soms zie je het zelf even anders. Ze passen er niet meer in, ze fietsen zelf en als er al één zou passen, dan zou het zweet binnen een minuut mijn bilnaad indruppelen! Ze zijn ook gewoon niet meer zo zwaar als het gewicht op het geboortekaartje. Geen fiets dus, geen hele kleine kinderen meer en geen schattige versprekingen.

Maar…Na 16 weken moest Wiep vandaag echt even mee naar de supermarkt. Toen ze vervolgens het liedje van Chef’ Special uit volle borst meezong, omdat die ook regelmatig op onze afspeellijst voorkomt, kregen we weer even die blik. De blik van vroeger, vertederend en liefdevol van een wildvreemde. Elke fase is soms leuk en soms zwaar. En ook nu probeer ik te genieten op mijn manier!

En ja…als ik jou zie…met je bakfiets vol geluk en poepluiers, zou ik zo graag een dagje nog 1 keer willen ruilen. Al is het alleen maar om te beseffen dat ik ook echt wel heb genoten van toen!

%d bloggers liken dit: