Geef me wat lucht!

Gelukkig wat meer ruimte voor toenadering. Eindelijk wat meer lucht. Twee weken geleden de eerste knuffels met de opa’s en oma’s! Tranen over al onze wangen natuurlijk, maar iedereen was er aan toe. En wat voelde dat goed!

Huppelend en dansend bracht ik de eerste (tevens laatste) dagen door op de werkvloer. Een soort overwinning! Dit doen we allemaal maar gewoon met elkaar. Uiteraard doorloopt iedereen zijn eigen pad in deze tijden, maar mijn pad voelde nu goed. En ben ik als mens een stuk egoïstischer geworden de afgelopen maanden, zonder me daar voor te schamen. Ik zal die Corona toch niet als excuus gebruikt hebben soms?

Al met al… er vloeide weer wat energie en creativiteit door mijn lijf. Hoe kun je dat beter vieren door een flesje desinfecterende handgel uhh… bedoel wijn open te trekken? Gewoon heerlijk te proosten op het leven!! Dat flesje ging open vorig weekend, maar het smaakte me niet. Helemaal niet zelfs. Toch maar overgegaan op een colaatje bij de barbecue in onze tuin. En ook dat was genieten met die zon op mijn kop kan ik je vertellen.

Dan word je op zondag wakker (zonder kater) met een zeer droge strot en een dichte neus. Aiii… tijd voor een slokje water, neusspray, hooikoortspil en doooorr!!

Dat zou je zeggen in 2019…

Juni 2020 gaat het er iets anders aan toe. Opgewekt en vrolijk staat al hoestend mijn kleine Wiep klaar naast mijn bed: ‘Kom maar op met deze mooie dag’, zie ik in haar stralende ogen.

Alleen lijk ik letterlijk en figuurlijk steeds minder lucht te krijgen. Even een belletje naar mijn werk dat Wiep en ik maandag thuisblijven met lichte verkoudheidsklachten. Voorheen zou ik dat telefoontje vreselijk hebben gevonden al kon ik geen slokje water binnenhouden. Nu volg ik de richtlijnen en is dat het juiste om te doen.

Het euforische gevoel zakt dus redelijk snel in elkaar. Het weekend is voorbij en ik voel me alles behalve ziek, maar toch vreselijk onzeker. Ik laat gewoon de hond uit en haal Duuk van het plein. Ben ik nu in overtreding?? Breng ik mensen in gevaar…

Tijd voor een afspraak met de GGD!   Een simpel belletje en ik mag naar Haarlem. Tim was nog net niet op zijn werk en kon weer rechtsomkeert.

Wie heb ik eigenlijk TE dichtbij benaderd afgelopen week? Hoezo word ik nu verkouden, terwijl ik verdorie al mijn; ‘ik wil jou knuffelen’ gevoelens, heb weten te onderdrukken. 

Aangekomen op het testterrein laat ik alles even op mij inwerken. Al die auto’s in de rij. Moet ik aansluiten of nu parkeren? Een vriendelijke man roept iets door mijn voorruit en in een reflex druk ik op het knopje om mijn raam te openen.

Shit!! Ineens zie ik een bord naast me: LAAT UW RAMEN GESLOTEN!

Testlocatie

Gelukkig kan deze meneer gewoon nog lachen om dat domme blondje met een trillende pootje op het gaspedaal. Mijn rijbewijs leg ik op het dashboard en ik sluit aan in de rij. De rode tenten en de algeheel keurig geregelde setting, geven me even het gevoel dat ik in een aflevering zit van CSI Miami.

Het rijdt prima door en bij het laatste stukje wordt mijn testsetje onder de ruitenwisser gestopt. Ik vind mezelf zeker het type om per ongeluk ook het ruitenwisser knopje te activeren, maar gelukkig gebeurt dat niet.

En daar staat ze dan… De mevrouw van de GGD met haar mondkapje en staafjes. Mijn raampje mag open!! Ik weet het natuurlijk wel weer te presteren om mijn achterraam in beweging te krijgen. Ik vraag nog lachend of haar staaf lang genoeg is. Aan de lieve ogen kan ik zien dat ook deze topper mijn foutje volledig respecteert. Het juiste raam gaat open en de test kan beginnen. Eerst moet ik van haar even snuiten. En dan mag het eerste stokje in mijn mond. Dat ging dieper dan ik dacht, maar zo klaar, dus dikke prima ✅.

Die van mijn neus is een heel ander verhaal. Laat ik niet teveel in details treden, maar als het klaar is heb ik een tranend oog en pijn in mijn hoofd. Bijna een half uur na de test blijf ik dit gevoel houden. Een paracetamol kan geen kwaad. Enkele minuten later stuur ik mijn familie een berichtje dat ik denk dat ze meteen mijn uitstrijkje voor mijn 35e levensjaar hebben kunnen afnemen. Om gewoon een kleine impressie te geven!

Het moment van wachten is aangebroken…

Binnen 24 uur word ik gebeld. Geen Corona! Ik mag ‘alles’ doen. Gelukkig niet voor niets dat zwarte jurkje gekocht voor de schoolverlatersavond op mijn werk. Vanavond ben ik er gewoon bij… yes! Mijn stem wordt alleen met het uur mannelijker en mijn hoestbuien nemen toe. Eigenlijk heb ik behoefte aan een bordje op mijn rug: GEEN CORONA (op dit moment dan…)!

Dan pak ik nu even de neusspray, ik wil graag weer wat LUCHT. Nog meer voor een ander dan voor mezelf, want dat kriebelende hoestje en die verstopte neus zorgen voor een flinke realiteitscheck. 

Buiten wil ik zijn. Met jou en jou! Lekker weer samen, maar met deze hoest wil jij vast niet bij mij zijn…

Na weken weer knuffelen met opa ❤️

Corona gezondheid liefde

Sanne View All →

Geen fantastische reisverhalen op mijn website. Gewoon een greep uit mijn dagelijks leven als moeder, partner en docent met een lach en een traan.

Herkenbaar ;)

4 Comments Plaats een reactie

  1. Oh Sanne, wat heb je dat weer heerlijk geschreven, vooral van de bank van het lachen om je “uitstrijkje” gelukkig geen corona en kunnen de kindjes in ieder geval opa en oma weer knuffelen! Blijf gezond, groetjes!!

    Geliked door 1 persoon

  2. Super geschreven San, vooral dat van die ruitenwissers en je achterraam 🤣
    Dat zou mij ook kunnen gebeuren…..
    Hopelijk voel je je snel weer beter 😘

    Geliked door 1 persoon

%d bloggers liken dit: