Hey Cor(ona) daar ben ik weer!

Hoi Cor,

Het is al een tijd geleden dat ik je heb geschreven. Eigenlijk hoopte ik dat ons contact wel zou doodbloeden. Beetje naïef van mij hè?

Toch voel ik vandaag dat ik mijn hart moet luchten, de spanning zit te hoog en de tranen prikken weer eens achter mijn ogen.

Het is niet netjes dat ik de schuld bij jou leg. Ik heb geleerd eerst goed naar mezelf te kijken, maar telkens kom jij toch in dit verhaal voor.

Met jou valt er ook zo weinig te lachen! Misschien vind jij het grappig hoor dat ik per dag moet bekijken hoe ik mijn werk kan uitvoeren en mijn gezin weet op te vangen? Misschien lach jij je kapot dat ik alleen nog legaal mijn hond mag knuffelen? Al moet je dan niet gaan googelen, want dan lees dat je dat de hond beter in zijn bench kan blijven.
Wie weet vind jij het hilarisch dat er in mijn hoofd zo weinig ruimte is voor anderen de laatste tijd. Vriendinnen en familie waar ik normaal klaar voor zou staan, maar nu lijk te verwaarlozen. Als dat jouw humor is, dan pis jij vast in je broek van het lachen. Mijn zoontje die huilend wakker wordt, omdat hij niet meer met zijn neefje mag spelen die in quarantaine zit is toch om te gieren Cor?

Ik krijg gewoon van die dikke wallen door jou. Als zelfs de slager me er niet zo goed uit vindt zien, wordt het toch tijd voor verandering. Alleen weet ik niet zo goed wat ik moet doen? Ook na het opvolgen van alle regels verliezen we de grip. Ga jij dan naar mij wijzen? Dat het mijn eigen schuld is? Dat is toch niet zo eerlijk Cor! Een huilende leerling werp ik een zakdoek toe, mijn 343e flesje handzeep staat inmiddels op het aanrecht en de nieuwste kersverse baby van mijn vriendin zal ik vast niet mogen besnuffelen, terwijl ik dat zo graag wil.

Wat een mazzel dat ik geen keelpijn heb vandaag, mijn neus voldoende zuurstof kan opnemen en ik geen kriebelhoest voel! Zo’n dag is in deze tijden fantastisch zou je zeggen. Alleen mijn hart lijkt wel wel wat sneller te kloppen, mijn lijf voelt slap, het slapen gaat door het gepieker wat minder en ik voel hetzelfde korte lontje naar mijn gezin wat ik herken van de tijd dat ik Burn-out klachten had. Maar laten we het daar niet over hebben Cor, want ik nies gelukkig niet!

Dat mentale stukje lossen we wel weer op toch? Met een elleboogje van iemand waar je van houdt of toch dat kusje op je wang en die stevige armen om je heen? Dat laatste klinkt goed en troostend.
Alleen dat MAG NIET VAN JOU!!Dus doe ik dat niet.
Artikelen over huidhonger begrijp ik dus volledig. En gaat het toch een keer “mis”, dan overheerst vervolgens het schuldgevoel. Stel je krijgt toch een week na die knuffel koorts! Wat heb je gedaan? Iemand gesteund en getroost! Hoe kon je zo stom zijn?

Ik wil je gewoon zeggen dat ik nog steeds mijn best doe Cor, maar er zo ongelofelijk klaar mee ben. Misschien heb jij even een kusje van mij nodig? Dan voel je dat liefde juist zo belangrijk is en kunnen we later om dezelfde dingen lachen.
Of beter nog… verdwijn dan gewoon en neem al je groene stekelige vriendjes mee! Dans samen rond op 1,5 meter afstand van elkaar! Alleen liever niet meer in mijn wereld.

Geen categorie

Sanne View All →

Geen fantastische reisverhalen op mijn website. Gewoon een greep uit mijn dagelijks leven als moeder, partner en docent met een lach en een traan.

Herkenbaar ;)

1 Comment Plaats een reactie

%d bloggers liken dit: