Nooit meer

ouderschap
Warme grillworst en tijgerbrood

“Het zou fijn zijn als je even een tijgerbrood wit regelt en warme grillworst van de slager… doeii”

De laatste woorden op dinsdagochtend van mijn dochter voordat ze het schoolplein op dendert.

Mijn taak voor vandaag is duidelijk.

Eigenlijk heb ik “dat zou fijn zijn” erbij verzonnen, want het klonk veel dwingender dan ik hoe ik het net citeerde. Misschien schaam ik me daar een beetje voor, want de toon die ze soms aanslaat zal vast iets met mijn opvoeding te maken hebben (of genen).

Is het moment dan nu gekomen? Het moment dat het schattige er een beetje vanaf raakt? Soms ben ik bang van wel. Zeker nu de verlanglijstjes voor 5 december klaarliggen op de kast.

Niks meer struinen door de winkel op zoek naar autootjes en lego doosjes. Duuk wil veel liever een jbl box om knetterhard de Snollebollekes te laten blèren op zijn kamer en een extra controller om zijn vader in te maken met FIFA 2021.

Het is niet erg dat opgroeien, het heeft super veel voordelen zelfs, maar de foto’s die elke keer voorbij komen van toen ze nog speentjes hadden of blij waren met een biscuitje laten mijn ogen soms doen vollopen. Ik mis het niet, maar ze waren zo leuk, schattig en grappig.

Een kinderwagen was ook best makkelijk trouwens. Onder die van mij paste namelijk wel 6 flessen rode wijn! Als ik dan de baby droeg redde ik zelfs twee dozen van 6.

Nu kan ik er hoogstens 1 kwijt in mijn plastic tasje. Daar gaat weer een geweldige aanbieding! En plastic? Ja… plastic. Slecht voor het milieu, maar die andere vergeet ik altijd. Sorry!

Terugkomend op de baby’s. Alle voor- en nadelen hebben we allang op een rijtje gezet. Wees blij met hoe je leven er nu uitziet is onze conclusie. Een baby, een zwangerschap (met de nodige risico’s en spanning) zal waarschijnlijk niet meer geluk brengen toch? Willen we niet altijd gewoon maar meer en meer? Een verwende generatie misschien met al die keuzes die we kunnen en mogen maken…

Toch krijg ik kriebels in mijn buik van al die moeders met draagzakken en peuters met waggelende beentjes.

Is dit de kriebel die ik voelde toen ik zo graag ooit een eerste kindje hoopte te krijgen of is dit gewoon een gevoel van afsluiting?

Ik mag hopen het laatste, want over een dag is het zover. De dag van de vervanging. Sommige oude dingen moeten gewoon even een update krijgen en ik ben morgen aan de beurt. Een prachtige spiksplinternieuwe spiraal ligt al een paar weken te shinen in een ladekast op de slaapkamer. Jippie, ik heb er zin in! Lichamelijk en mentaal dus toch even een dingetje, omdat ik blijkbaar tijdens de zwangerschap van Wiep nooit had gedacht dat ze de laatste zou zijn.

Drie kinderen leek jaren geleden voor mij het perfecte plaatje. Maar plaatjes moet je soms even bijstellen. Het fenomeen moeder zijn ervaar ik echt wel als fijn, maar is gerust niet dagelijks een feest. En als dat oergevoel van gezinsuitbreiding echt zo sterk was, dan had ik vast dit stukje niet geschreven. Dan liep ik nu vloekend rond met een schaar om een volgekakte romper los te knippen van een klein spartelend mensje. Zo’n klein mensje die je een hele nacht wakker kan houden, omdat hij of zij gewoon andere plannen heeft dan slapen. En dan heb je nog die pijntjes, virussen, tandjes enz.

Nee…mij niet gezien! Die wallen staan me gewoon niet meer.

Met een klein brokje in mijn keel wil ik me verschuilen achter alle nadelen.

Ze hadden verdorie allemaal gelijk:

HET GAAT VEELS TE SNEL! En vergeet niet te genieten (achteraf lekker makkelijk te zeggen).

Zes- en achtjarige zijn ook schattig en eten tussen de middag gewoon 5 broodjes grillworst per persoon.

Doeii