Beren op de weg

ouderschap, plannen en organiseren

Soms kan ik er niks aan doen. Het zijn van die beren, groot en klein. En ik zie ze op de weg. Regelmatig zelfs, terwijl het achteraf gewoon mieren waren!

Mijn hoofd vult zich nu eenmaal snel met verwachtingen waar ik misschien niet aan kan voldoen, onzekerheden en boodschappen die gewoon nog moeten worden gehaald. Of die toch niet moesten worden gehaald. We bleken achteraf nog 3 tubes tandpasta in huis te hebben.

Ketchup! Morgen ketchup halen ✅. Ik eet morgen soep, maar vandaag miste ik de ketchup. Oké… misschien hoef ik morgen dan geen ketchup te halen. Welkom in mijn hoofd!

Het hele corona gebeuren helpt ook lekker mee. Snottebellenbeleid? Vrolijk woord met minder leuke lading. Een hele uitdaging om gewoon naar mijn werk te kunnen met dit in mijn achterhoofd.

Gelukkig wat ‘leuks’! Duuk komt aan met een lootje. Een lootje??? Ohhhh… mijn hemel! Groep 5, dat wordt een surprise maken. Serieus, ben ik al in die fase beland? Wanneer moet dat kreng af?

Ik ben blij dat ik een blik bonen in huis heb, zodat we vanavond kunnen eten. Verse groentes helaas vergeten, maar wel 4 tubes verse tandpasta (waar we dus nog 3 van in huis hadden).

“Super leuk Duuk, een surprise maken! Ik heb er zin in.” Liegen lijkt me gepast op dit moment.

Plannen, organiseren en vooral prioriteiten stellen zijn voor mij soms een flinke uitdaging. Jaloers kijk ik regelmatig naar mensen met mooie lijstjes die ze ook nog eens gestructureerd afwerken.

Ik doe ze na, maar mijn lijstjes zijn al net zo chaotisch als mijn hoofd.

Een beetje creatief denken gaat me af en toe wel lekker af. Vroeger kon ik al dagen tekenen en knutselen met mijn zus. Deze gezellige eigenschap heb ik niet overgedragen op mijn zoon.

Het woord ‘haten’ gebruiken we liever niet in huis, maar wat ik wel weet: DUUK HAAT KNUTSELEN!

Gelukkig lacht hij om zijn eigen lampion als wij na acht keer raden er nog steeds geen Minion in zien. Duuk bijt zich nog liever vast in een lastige rekensom dan dat hij een tekening maakt.

Maar:

Duuk weet waar de beperkingen van zijn moeder liggen. Hij staat de dag na het gekregen lootje klaar met een doos, schaar en zaag om te beginnen aan zijn surprise.

“Mam, laten we meteen gaan beginnen!”

Beer in de maak

Ik buig me over de details van de panda, terwijl Duuk met flink wat geweld mijn kledinghangers aan gort zaagt voor een stuk bamboe. Trots kijken we elkaar na twee uur aan. Hij is beretrots op het resultaat. Ik ben super blij met een beer minder op de weg.

Ik smelt als ik zijn tevreden koppie zie en ben hem dankbaar dat hij een plekje heeft geleegd in mijn chaotische brein.

Nu al zie ik dat hij anders in elkaar zit dan zijn moeder. Halleluja wat ben ik blij dat er een deel van Tim zijn genen in mijn kids is terechtgekomen.

Morgen haal ik ketchup! Of moest ik nu de boeken terugbrengen naar de bieb 🤔?

Resultaat ✅ rust in hoofd ✅

Gewoon even dit ❤️

ouderschap
Wiep en Duuk
Al je tanden verdwenen 
Eindelijk die gaatjes in je oren
Gewoon zoals het komt
Of omdat je er al bij wilt horen

Te klein voor het donker op je kamer
Te groot voor een kus op het plein
In het zwembad zonder bandjes
Alleen thuis prima maar samen nog zo fijn

Rennen vliegen spelen
School sporten en gamen
Uitsloven met vriendjes
Maar te lui om een douche te nemen

Groeien is goed
Groeien hoort erbij
Voor jullie dikke prima
Alleen soms net iets te snel voor mij

Meer dan trots
Als ik kijk naar jullie twee
Tenslotte toch zelf gemaakt
Al hielp jullie vader ook wel mee

Zo verschillend
Broer en zus
Lief en knap
Een tevreden moeder dus ❤️



















Morgen is vandaag alweer gisteren.

Onderwijs

Mijn stem klinkt hoog en schel.
Een gevoel van irritatie roept mijn eigen stemgeluid op.
Helaas voelt het alsof ik de toon niet meer kan aanpassen. Het is te laat en de emoties zijn te hoog opgelopen.
De theorie ken ik: Zelf RUSTIG en DUIDELIJK spreken als de klas onrustig is.
Altijd kalm proberen te blijven ongeacht de situatie.
Toch schiet het er ineens uit; “Jullie doen verdorie net alsof ik een hoop stront ben!”
Een kleine gniffel hoor ik achterin mijn klas als ik de zin eruit heb gegooid.
Het is een gevoel van machteloosheid wat lijkt te overheersen.
Als docent wil ik de regie kunnen houden.
En dan graag positief met humor en wat liefde.

Nou… één ding weet ik wel… het woord positief voelt deze les hetzelfde als een Dinosaurus. Uitgestorven dus! Weg! Verdwenen!


En wat is dat toch een naar gevoel.
Zo moet het niet gaan. Zo wil ik niet zijn en wat ben ik boos en verdrietig over hoe respectloos sommige jonge mensen met elkaar en de docent omgaan.

Ik wil kippenvel voelen van mijn vingers tot mijn kruin, omdat die gasten elkaar troost bieden, een goede grap maken of mij positief uitdagen.
Ik voel veel, maar geen fijne kriebel of tevredenheid.

Als het vervelende lesuur is afgelopen geef ik een meisje een aai over haar bol. Er zijn altijd mensen de dupe van deze situatie. Zacht fluister ik naar haar dat het me spijt dat de sfeer zo waardeloos was en dat ik het gewoon ook even niet meer wist.
Trouwens… we gaan denk allemaal niet jubelend de pauze in. Het kan toch niet zo zijn dat ook maar één iemand energie haalt uit zo’n les.
Ik hoop dat mijn collega’s in de pauze niet aan mijn hoofd gaan knagen. Het verschil tussen een sappige tomaat en mijn rode gezicht zou ik persoonlijk niet kunnen onderscheiden.

BAM 💥 … de onzekerheid slaat na 15 jaar onderwijs weer eens toe.
In plaats van alles even naast me neer te leggen pijnig ik mijn mindset met negatieve gedachtes over mijn onkunde.
En het schooljaar is net begonnen!

Misschien had ik toch bloemist moeten worden. Mondhygiëniste ook top?
Lul ik lekker de oren van iemands kop, terwijl de persoon in de stoel alleen ongemakkelijk kan knikken.

Onzin natuurlijk allemaal! Ik ben juf, ik blijf juf, ik voel me juf en dat gaat met vallen en opstaan.
Na de “val” vandaag zal ik moeten opstaan.
Sterker nog, na alles wat ik met die pubers dagelijks meemaak hoop ik dat ze mij ooit tillen!
Sociale vaardigheden kun je trainen.
Reken maar dat ik mijn best ga doen.

Na al die jaren heb ik nog veel te leren…
Vandaag voelt misschien mislukt, maar misschien heb ik soms een harde les nodig om te beseffen dat het allemaal niet vanzelf gaat.

Morgen weer een nieuwe dag!
Vanavond oefen ik alvast op mijn vriendelijkste glimlach. Sta ik bij de deur en help ik je oefenen hoe fijn het voelt dat je elke keer weer nieuwe kansen krijgt, zodat je weer naar binnen mag.

#onderwijselkedaganders

Pokon

ouderschap

Alles was klein..
Die dunne beentjes en de kleinste luier bungelend om je billen.
Een uur rommelen om wat melk in je te proppen.
Je was ook 3 weken te vroeg dus misschien niet zo gek. Wat een feest toen ik een keer de eerste schoentjes bij je aan kon doen.

Nu ineens is alles TE groot.
Je voeten doen zeer.
Het is zeven uur en je ontbijt staat klaar.
Twee bruine boterhammen met pindakaas.
Om half 8 probeer ik met pijn en moeite een half banaantje weg te werken als jij naast me in de keuken staat. Dat ontbijt vulde misschien een halve teen, dus er worden nog drie broodjes bij gesmeerd. Iets met een groeispurt denk!

Als ik bedenk dat je in 8 weken tijd twee maten grotere schoenen nodig hebt, begrijp ik dat je pezen hard moeten werken. De dokter bevestigt net dit probleem (ook voor onze portemonnee 😂).

Even wat rust!!
Rust?
Hoezo rust!
Gym is het leukste vak op school en 3 keer in de week voetballen gaat je net lekker af nu je de bal ook gewoon eens flink durft te raken.

Trots ben je op je 3e wiebeltand terwijl de rest van de klas al zowat aan een beugel kan beginnen.
Dat bekkie houdt je gelukkig toch nog een beetje klein.

Tijd om te stoppen met Pokon in je water nu!

groeipijn #pindakaas #pokon

Limburg de gekste!

vakantie 2021, Zuid- Limburg
Vakantie Zuid- Limburg 2021

Zelfverzekerd zitten we in de auto op weg naar onze vakantiebestemming.

Uiteraard allemaal net genoeg ruimte om in leven te kunnen blijven (dus nog precies kunnen ademen). Dat je zo krap zit dat je de kadetten niet al voor de tunnel op wilt, maar MOET eten. Dit om de kramp in je kuiten te voorkomen.

De vakantie is begonnen!

Wilde plannen poppen elk jaar in ons hoofd op als we denken aan de ultieme vakantieplek. Zou ik niet gevoelig zijn voor alle jurkjes in de sale, nutteloze kussentjes voor op de bank en gave waterkoker met zebraprint, dan zou zo’n ultieme reis er zomaar van kunnen komen #gatinmijnhand.

Dit jaar zijn we vooral ontspannen en zeer tevreden met onze bewuste kampeerkeuze naar Zuid- Limburg. Geen onrust over wat mag wel en wat mag niet en wat moeten we regelen rondom de corona situatie.

We gaan voor de Dutch Mountains!

En in die mountains fantaseren we wel weer verder over het buitenland voor volgend jaar. Sterker nog… met een beetje mazzel mogen we deze vakantie zo België en Duitsland in!

Na een lange 😉 rit van bijna 3 uur komen we aan in Gulpen. Eerst maar een blik soep kopen, voordat we ruzie gaan maken met die tentstokken en haringen.

Terwijl ik Kees probeer toe te spreken dat de bomen in Gulpen ook heerlijk zijn om tegenaan te plassen, bekijk ik meteen even de Buienalarm app die er niet hoopvol uitziet.

Gatver… de tent nat opzetten is echt niet tof!

Als we de camping op komen rijden, lijken de buien ineens overgewaaid en kunnen wij beginnen met ons favoriete onderdeel:

“Hoe verknal ik mijn relatie?”

Grapje… We zijn een prima duo Tim en ik.

Hij zegt wat er moet gebeuren, ik probeer dat, het lukt niet, ik voel me dom. Hij vraagt het nog een keer met een diepe zucht, komt vervolgens mijn kant op en zet in zijn eentje de tent op. Ik sta klaar met haringen en scheerlijnen. Of toch de waslijn, want ook die kun je blijkbaar door elkaar halen.

Twee uur later staat er een prachtige super de luxe, poepkleurige de Waard tent! En als ik dat ding zie voel ik toch een kleine kriebel in mijn buik. Mijn eigen kleine huis waar ik altijd zo lekker in kan slapen. Helemaal als er een klein buitje in de nacht valt. Niets lekkerder dan het tikken op onze tentdoek en de ademhaling van mijn hele gezin op 6 vierkante meter en wakker worden met het gefluit van de vogels.

Plekje 209 ziet er overigens super uit! Een geweldig mooi uitzicht. Dit keer geen klein rond veldje met trampoline of glijbaan in het midden. Het besef dat ze veel te snel groot zijn geworden dringt weer door.

Ze kunnen vast de gezelligheid zelf opzoeken in de speeltuin beneden.

Vaak hebben ze binnen twee dagen wel wat leuke contacten gescoord en kan voor iedereen het echte genieten beginnen.

Het tikken op de tentdoek pakt alleen iets extremer uit. Geen seconde, geen minuut en dus al helemaal geen uur droog. De plasemmer voor de nacht maakt helaas overdag overuren. Je denkt toch niet dat we met dit weer de tocht naar het toiletgebouw maken.

Lieve broer en zus maken uiteraard geen vrienden met dit weer en hebben blijkbaar het plan om elkaar het leven zuur te maken.

Echt genieten met een zachte G dus! Of hoort die zachte G bij Brabant? Hoe dan ook.. in Limburg klinkt hij ook schattig.

Een paar dagen wat regen doorkomen moet lukken, want dat is vorig jaar ook gelukt.

Over 3 dagen loopt de temperatuur volgens alle weersverwachtingen op en zal de zon zich genoeg laten zien.

Opa en oma hebben eindelijk na alle teleurstellingen van dit jaar ook een aantal nachtjes in Valkenburg geboekt. Samen borrelen bij de tent en dan slapen in hun hotel is het plan. We treffen elkaar bij de Hema in Valkenburg, zoeken zo snel mogelijk een plek waar we warm en droog kunnen lunchen en schieten nog even een gezellig kiekje op dat leuke bruggetje waar het water onder hoort te kabbelen, maar toch wat begint te klotsen.

Die dag proberen we optimistisch te blijven, maar ook wij horen de radio en dat belooft niet veel goeds.

Gelukkig nemen mijn schoonouders een slim besluit om de volgende ochtend naar huis te rijden en de andere overnachtingen te laten schieten.

We weten nog een leuk droog uitstapje in de grotten te maken met vrienden die op de dezelfde camping staan.

Zo fijn om samen te zijn en tijdens deze regenachtige dagen om in iedergeval van elkaar te kunnen genieten.

Laten we de dag maar afsluiten met een etentje bij de bierbrouwerij! Alleen dat ritje met het nieuws op de achtergrond geeft me ineens het gevoel dat ik in een filmset ben terechtgekomen.

Oké… niet zoals de film “Twister”, maar daar dan een piepklein broertje van.

Het water stroomt ineens door meerdere straten. Om de camping en het restaurant te bereiken moeten we toch een route nemen die misschien niet heel prettig uitpakt voor de auto. We worden wat stiller en meestal besef je als kind achterin de auto dan ook dat er toch iets aan de hand is.

Wat heb ik te doen met die mensen die machteloos toekijken als hun huis volstroomt. Wat een ellende als eindelijk je winkel of horeca gelegenheid weer open mag en nu deze klap de boel verpest.

Hoe letterlijk wil je het spreekwoord hebben: Als het water je aan de lippen staat.

Triest…

Maar dan komt ineens de pure egoïst in mij los die gewoon wil dat haar kinderen veilig kunnen slapen in de tent en ineens echt even flink baalt van de hele situatie.

Zo had ik de vakantie niet voorgesteld!

De hele nacht klopt mijn hart in mijn keel en houd ik de buienapp in de gaten. Als ik mijn ogen sluit zie ik van die enge beelden met modder en caravans die zo naar beneden glijden op de koppies van mijn kroost. Bah! En laten we eerlijk zijn… Met 3 uur rijden zitten we weer in Heemskerk (waar het al dagen droog bleek te zijn).

Dat hebben we dus niet gedaan. De volgende ochtend schrikken we van de beelden op het nieuws en bezorgde berichtjes van familie en vrienden. Onze tent heeft geen druppel water doorgelaten. Vinkje voor de terrassencamping.

Terwijl Limburg tot rampgebied wordt verklaard, lopen mijn dochter en ik zoals het hoort op de camping met verse croissantjes en bolletjes over de camping.

Natte voeten, maar de temperatuur lijkt te gaan stijgen.

De zon begint een dag later volop te schijnen en mollen op de camping kruipen uit hun hol. De vakantie kan nu echt beginnen! Wij ‘blij’. In die Dutch mountains merk je boven niks van alle verdriet en werkzaamheden die zich beneden afspelen. Als we een dag later wandelen zien we de kracht van het water wel in de paden. De uitstapjes zullen even moeten worden aangepast. Veel zal nu zijn gesloten! Het sprookjesbos in Valkenburg moet Roodkapje eerst even troosten en haar rode muts in de droger stoppen, de wolf heeft zijn buik vol met rioolwater en de 7 geitjes hebben maar één handdoek om met elkaar te delen.

Humor mag best in tijden van nood, maar je hart breekt toch voor al die mensen.

Inmiddels schijnt alweer 5 dagen de zon. Liggen we twee keer op een dag in het zwembad en smaken de biertjes op de meeste terrasjes weer prima.

Ik ga vast en zeker binnenkort allemaal gezellige foto’s plaatsen. Zon, ijsjes, terras en blije koppies.

De ideale vakantie…?

Alleen die kiekjes zeggen niet alles blijkt maar weer.

Gezellige kiekjes
Woensdag…

Dag Peter

verlies
Peter R. de Vries

Dag Peter,

Het geeft toch niet dat ik een beetje verdrietig ben?
Jij kende mij niet en ik kende jou niet.
Soms maakt dat niet uit om iets te voelen.
We hoopten allemaal gewoon dat onze kaarsjes zouden helpen.
Maar stiekem had ik ook wel kunnen bedenken dat die miljoenen kaarsjes niet ineens de schade in jouw hoofd zouden wegtoveren. Hoogstens wat verzachting voor jouw familie en vrienden.

Jij bent gewoon een man die ons toch heeft gefascineerd! Jij hebt het zelfs voor elkaar gekregen dat ik nuchter jaren geleden carnaval heb gevierd. Vervolgens nam ik veel te vroeg de trein naar huis om met mijn ouders voor de buis te zitten en de aflevering van Joran van der Sloot te kijken. Nou dat is best een prestatie!

We zijn nou eenmaal ook sensatie zoekers hè, Peter. Wat spanning lijken we blijkbaar af en toe nodig te hebben ook al geeft het ons vaak ook een naar gevoel.
Dat betekent alleen niet dat wij dit wilden horen! Jij gaf steun, jij gaf hoop, maar ook mysterie en veiligheid.

Ik mag dan wel geen misdaadverslaggever zijn, maar ook ik heb een hekel aan onrecht. Ik mag dan wel geen moordzaken oplossen, maar ook ik heb als doel dat een mens zich veilig moet voelen in de maatschappij. Kortom zo hebben veel Nederlanders toch wat gemeen met jou.

Wat had het tof geweest als jij zomaar in een nieuwsuitzending voorbij zou komen en zou zeggen: “Lieve mensen, het was geen makkelijke klus, maar hier zijn de kogels! Deze zaak heb ik zelf even opgelost. En dan gaan we nu weer verder met de orde van de dag.”

Dat zou tof zijn, maar de waarheid zit anders in elkaar. En de waarheid is soms bikkelhard. Dat weet jij maar al te goed.
Jij bent onze strijder van de waarheid en daar zijn we trots op!

Pak daarboven maar even wat rust kerel, want ook daar zijn vast veel onopgeloste zaken. Bijt je er maar even niet in vast.
Je hebt echt genoeg gedaan…
Hier beneden gaan ze vast jou helpen met al die andere zaken.

“On bended knee is no way to be free was je motto.” Er zullen daar vast nog wat discussies plaatsvinden boven, maar zeg maar lekker wat je moet en wilt zeggen.
Je kunt gewoon zijn wie je wilt zijn zonder rem.
Pak wel even een biertje zodat we allemaal kunnen proosten op jou!

Waak over je mooie familie en vrienden. Blaas ze maar wat kusjes en kracht toe om zonder jou verder te moeten leven. Strooi maar met liefdevolle herinneringen die ze nu zo hard nodig hebben.

Die kogels mogen jou dan hebben geraakt, maar jij hebt Nederland nog veel meer geraakt door een man te zijn die we allemaal denken gekend te hebben.

Liefs

Ps. Dat betekent niet dat ik nu ineens dagelijks RTL boulevard ga kijken hoor. Misschien veel waarheid, maar ook best een beetje veel roddels toch Peter 😉?

Lege stoel

ouderschap

Het doet me niet veel.
Het doet me een heleboel.
Ik dacht dat het met jou zou lukken hier.
Na de vakantie weer een lege stoel.

Natuurlijk ligt dat niet aan mij!
Toch houd ik niet tegen wat ik voel.

Ik; jouw juf, wil dat je op het rechte pad blijft.
Mislukt voor nu betekent niet dat we de hoop laten varen.
Ik duim dat jouw toekomst nog veel moois in petto heeft.
Alleen jij kan met de juiste begeleiding die klus klaren!

Mijn klasdeur blijft open en anders wel mijn hart.
Ik zal er voor je zijn ook met rimpels en grijze haren.

Kennisoverdracht is niet de reden dat ik juf ben geworden.
Rekenen en taal zijn dan maar bijzaak.
Twinkeling en geluk in de ogen wil zien.
Dat is mijn belangrijkste taak!

Na de vakantie weer een lege stoel…
Als je ooit terugkeert beloof ik dat ik weer ruimte voor jou maak ❤️.

Liefs juf Sanne

We doen het gewoon

deamsterdamsezomer2021
De lucht bij aanvang

Even niet te lang nadenken over het bedrag, drukken op betalen en verheugen op ons eerste avondje live muziek na lange tijd alleen Netflix te hebben gekeken in pyjama op de bank.

“De Amsterdamse Zomer”! Alleen de naam al bezorgde ons een geluksgevoel.

En als de dag dan eindelijk nadert dat je die favoriete band weer kunt zien, betrap je jezelf toch op iets meer dan gezonde spanning. Niet 1 niet 2, maar 6 jurkjes getest om toch lekker dansbaar voor de dag te komen.

Dansen? Kunnen we dat eigenlijk nog wel of zijn we dat door die corona maanden helemaal verleerd?

Hoe dan ook…

Deze avond gaat ons vast kippenvel bezorgen! Ruim een uur genieten, misschien zelfs een borrelbox bestellen en een lekker drankje. Duhh, we zijn tenslotte een avondje uit. Eindelijk!

Tja… zo hadden we het bedacht.

De uitvoering bleek iets anders.

Zoals de avonden ervoor al voorspeld, waren de donderwolken en regenbuien precies zichtbaar op alle weerapps die we maar konden vinden. Een druppeltje kan erbij horen natuurlijk. Nederland die tijdens dit EK keihard wordt ingemaakt brengt zelfs bij de wolken enige tranen met zich mee.

Alleen het bleef niet bij een druppeltje. De lucht was boos, woest zelfs. Hoe mooi de hele opzet eruit zag in het Olympisch stadion toen we aan kwamen lopen, hoe troosteloos het er tien minuten later uitzag met het voorprogramma.

Onze euforie kon niet anders dan instorten met de flitsen boven ons hoofd en een verlept cocktailtje in de hand.

Nee… ik denk niet dat dit het moment zal zijn dat Joshua (de leuke zanger) ziet dat we enige tijd hebben gestoken in onze zogenaamde nonchalante kapsels.

Of die flits moet keihard inslaan via ons haar, ongelofelijk vlam vatten zodat de hele band het podium af dendert om ons te blussen. Dat zou eventueel een optie kunnen zijn.

Het gekletter op onze poncho is de grote hoofdact geworden! Onze lievelingsband Chef’ Special lijkt te klinken als een bescheiden achtergrond koortje.

Onze verwachting van deze avond valt letterlijk en figuurlijk in het water. We hebben nog even de hoop dat voor dit bedrag en het eigenlijk onverantwoorde weer er vast een mededeling komt dat deze avond wordt ingehaald, maar helaas.

Een vriendelijke Bas Smit bezorgt ons nog wel een natte kaastengel en alle lieve mensen van de organisatie proberen goede moed in te spreken. Met onze mascara tot aan onze knieën proberen we nog troostend te kijken naar alle mensen die een bestelde maaltijd in deze stromende regen proberen weg te werken. Best sneu om te zien.

Twee vriendinnen na lange tijd weer samen bij een concert. Weinig gehoord, weinig kunnen zien, weinig kunnen genieten…

Het feit dat we met onze gerimpelde handjes weer een arm om elkaars natte poncho ruggen heenslaan voelt als een hoogtepunt. We zijn weer samen! Het jaar getrotseerd met pieken en dalen en vriendschap kan wel tegen een donderwolk en regenbui.

Al zou een compensatie wel leuk zijn…

Mama

ouderschap
Ontbijt op bed

De mooiste naam heb ik. Ik wist niet dat het me zou staan. Toch past het me perfect. Meteen toen ik hem kreeg.

De ene keer hoor ik hem zacht. Liefdevol en oprecht. Soms klinkt het hard en doet het pijn aan mijn oren. Dan wil ik mijn naam niet kwijt, maar gewoon even een minuutje niet horen!

Heel af en toe zijn er van die dagen dat ik me afvraag of ik deze naam wel verdien. Zo’n dag dat ik het gevoel heb te falen. Al hoort dat er gewoon bij misschien…

Heb jij dezelfde naam? Dan ben je er vast net zo trots op als ik.

Wie weet draag je hem als bonus. Cadeau gekregen bij de liefde. Of moet je gewoon nog heel even wachten. Soms doet deze naam net wat meer dan anders. Als het niet zo vanzelfsprekend is.

Deze naam doet wel eens pijn. Een onbeschrijfelijk stekende pijn.

Als je niets liever zou willen dan hem te krijgen. Als je hem veel te kort mocht dragen. Alleen nog in je gedachte hoort… De stem lijkt te vervagen. Niet meer de complete naam hoort, omdat een deel van je hart is geslagen.

Mama

Voor iedereen een ander gevoel. Voor iedereen een andere lading. Voor iedereen die iets heeft met deze naam:

Dikke kus van mij.

Vandaag zal ik er extra zuinig op zijn. Koesteren en liefdevol uitspreken.

Moederdag ❤️

Bankje in Groet
met
Duuk en Wiep

Reset

NPO documentaire: De kinderen van Ruinerwold

Misschien moet ik heel goed zoeken? Zit het verborgen op een geheim plekje. Als ik dat toch kon vinden…

Een klein zwart knopje, zo één die je met de punt van een potlood in moet duwen. Dan zou ik jullie allemaal resetten!

Niet alleen ik, maar vast iedereen die de tranen ongegeneerd heeft laten stromen, onmacht en frustratie heeft gevoeld na het zien van de docu. Gewoon alle gemiste warmte en liefde door de beeldbuis naar jullie toe blazen.

Wat gun ik jullie een goede reset. Wel jullie prachtige, sterke karakters in tact houden hoor! Niks daaraan veranderen.

Alleen dan zonder beschadigingen, trauma’s en depressies. Lekker klagen over dingen waar je over hoort te klagen.

Dingen waar ik over klaag als leeftijdsgenoot. Nutteloze dingen dus!

Dat gun ik jullie zo…

Als ik het knopje heb ingedrukt, worden jullie opgewekt wakker. De zon schijnt door jullie slaapkamerraam en bij het horen van de fluitende merels hebben jullie zin in deze nieuwe dag.

Een dag vol kansen en fijne sociale contacten. Een dag vol liefde en positieve energie!

Oké… en misschien met wat gewone dagelijkse frustraties, omdat de hond van de buurman net voor jouw deur heeft gepoept.

Kinderen van Ruinerwold: Jullie zijn lief, jullie zijn prachtig, jullie zijn dapper en jullie zijn slim! Wij kunnen helaas de schade niet herstellen. Wel vertrouwen geven dat het leven nog zoveel moois te bieden heeft.

En als de dag je even niet toelacht, huil dan niet alleen, maar doe het samen. Je mag me altijd bellen… dan vloek en schreeuw ik met je mee!

Liefs Sanne